Drive My Car
ドライブ・マイ・カー
Yusuke Kafuku, a stage actor and director, still unable, after two years, to cope with the loss of his beloved wife, accepts to direct Uncle Vanya at a theater festival in Hiroshima. There he meets Misaki, an introverted young woman, appointed to drive his car. In between rides, secrets from the past and heartfelt confessions will be unveiled.
نقد فیلم
نقد بدون اسپویل
درام ژاپنیِ آرام و تأمل‌برانگیزِ ریوسوکه هاماگوچی درباره‌ی یک بازیگر و کارگردان تئاتر است که هنوز با مرگ همسرش کنار نیامده. او برای اجرای چندزبانه‌ی «دایی وانیا» به هیروشیما می‌رود و در آنجا با راننده‌ای جوان و کم‌حرف آشنا می‌شود. فیلم با بازی‌های هدایت‌شده، گفت‌وگوهای طولانی و فضایی اندوهگین اما زیبا پیش می‌رود؛ با بازی هیدتوشی نیشیجیما، توکو میورا، رِیکا کی‌ریشیما و ماساکی اوکادا. این یک تجربه‌ی آهسته، ادبی و احساسی است که بیشتر روی سوگواری، سکوت و ارتباط انسانی تکیه دارد.
نکات مثبت
- +بازی‌های دقیق و کنترل‌شده
- +فضاسازی آرام و عمیق
- +دیالوگ‌های هوشمند و چندلایه
- +کارگردانی و تصویرسازی چشمگیر
- +موسیقی و حس‌و‌حال مینیمال و مؤثر
نکات منفی
- -ریتم بسیار کند
- -زمانِ ۳ ساعته برای بعضی‌ها سنگین است
- -شروع طولانی و صبرطلب
- -برای تماشاگرِ دنبالِ قصه‌ی پرحادثه، خسته‌کننده است
جمع‌بندی
اگر با فیلم‌های آرام، شخصیت‌محور و تأملی ارتباط می‌گیری، «Drive My Car» احتمالاً خیلی به دلت می‌نشیند. فیلم بیش از آن‌که به اتفاقات متکی باشد، روی حس فقدان، گفت‌وگو و التیام کار می‌کند. اما اگر ریتم تند، ضرباهنگ روایی روشن یا سرگرمیِ مستقیم می‌خواهی، این یکی احتمالاً آزمون صبر است. برای تماشاگر حوصله‌دار، تجربه‌ای ماندگار و پاداش‌دهنده است.