

Loro 2
"Loro", in two parts, is a period movie that chronicles, as a fiction story, events likely happened in Italy (or even made up) between 2006 and 2010. "Loro" wants to suggest in portraits and glimps, through a composite constellation of characters, a moment in history, now definitively ended, which can be described in a very summary picture of the events as amoral, decadent but extraordinarily alive. Additionally, "Loro" wishes to tell the story of some Italians, fresh and ancient people at the same time: souls from a modern imaginary Purgatory who, moved by heterogeneous intents like ambition, admiration, affection, curiosity, personal interests, establish to try and orbit around the walking Paradise that is the man named Silvio Berlusconi.
نقد فیلم
نقد بدون اسپویل
«Loro 2» یک درام/بیوگرافی ایتالیایی به کارگردانی پائولو سورنتینو است که بیشتر در عمارت مجلل ساردینیای سیلویو برلوسکونی میگذرد. فیلم با حالوهوایی پرزرقوبرق، تأملی و گاهی هجوآمیز، شخصیت، مسیر سیاسی، رسواییها و روابط شخصی او را واکاوی میکند. تونی سرویلو در نقش برلوسکونی، النا سوفیا ریچی در نقش ورونیکا لاریو و ریکاردو اسکارمارچو از بازیگران اصلیاند. لحن فیلم بیشتر به خلأ پشت تجمل، قدرت و شهرت میپردازد تا یک بیوگرافی خطیِ معمول.
نکات مثبت
- +بازی تونی سرویلو بسیار پرقدرت است
- +فضاسازی لوکس و چشمنواز
- +نگاه تیز به قدرت و رسوایی
- +درونمایههای شخصیتر از بخش اول
- +کارگردانی و موسیقی حالوهوای خاصی میسازند
نکات منفی
- -روایت ممکن است پراکنده یا کند حس شود
- -سبک بصری گاهی خودنمایانه به نظر میرسد
- -برای تماشاگرِ ناآشنا با برلوسکونی شاید دور باشد
- -درام عاطفی بهطور کامل نمینشیند
جمعبندی
اگر به سینمای پائولو سورنتینو، پرترههای سیاسی و فیلمهای شخصیتمحور علاقه دارید، این عنوان احتمالاً برایتان جذاب است. فیلم بیشتر از آنکه دنبال قصهگویی ساده باشد، روی اتمسفر، تناقضها و تنهاییِ پشت قدرت تمرکز میکند. اما اگر دنبال روایت سرراست و پرحادثه هستید، احتمال دارد ریتم و لحنش شما را خسته کند. در مجموع، تجربهای دیدنی برای مخاطبِ صبور و علاقهمند به سینمای هنری است.